چند روزی بود خیلی حس های خاصی به اتفاقات واقعی ای که تو زندگیم میفتاد نداشتم و خیلی ناراحت بودم چون دست خودم نبود و دلم نمیخواست اینجوری باشم.اتفاقی هم نیفتاده بود که بگم به خاطرش دیگه چیزی نمیتونستم حس کنم. امروز انقدر عصبانی و ناراحت شدم که نمیتونستم موقع حرف زدن دندون هام رو از رو هم ور دارم. پلک زدن هام دست خودم بود.صاف نشسته بودم و یه میلیمتر هم جابه جا نمیشدم.جزو اولین بار هایی بود که انقدر سرسی رو درک کرده بودم. آهنگ گوش میدادم و به تیکه ی دادگاه فکر میکردم و با خودم حرفای تریون رو تکرار میکردم و دیگه یادم نمیومد کی دیالوگاش رو حفظ شدم. به اینکه دل

وقتی مرد گریه نکردم.شاید فقط لحظه ی آخر یکم براش ناراحت شدم .بعد که گذشت،بعد که فهمیدم، کلی گریه کردم.گریه کردم چون حقش نبود اینجوری زندگی کنه، انقدر پشت سرش بد فکر شه و چیزی نتونه بگه.گریه کردم چون ناراحت بودم که یه کم از وجودم لحظه ی مرگش خوشحال بود.و فهمیدم که تا همیشه دوستش خواهم داشت. حالا هست و من باز گریه میکنم که نمیشه آینده ای که براش پیش میاد رو، آینده ای که برای خیلیا پیش خواهد آمد رو، نمیشه تغییر داد. و کاش میشد. و اون واقعی نیست و من به تمام آدم های واقعی ای که مثل اون هستن فکر میکنم و دلم میخواد هیچوقت نتونم راجع به کسی حتی ذره ای اشتباه فکر کن

انگار بهش معتاد شدم.

یه جور دردناکیم وقتی نیست; حس میکنم باید خودم رو جمع کنم مثل تو صحنه ی آخر requiem for a dream.

تو مغزم میخونمش

با پیانو میزنمش و غصه میخورم که نمیتونم ویلن سلش رو هم بزنم و کاش یه روز بتونم.

وقتی شروع میشه حس میکنم یه چیزی میره تو بدنم میچرخه، میرسه به مغزم، مغزمو خاموش میکنه.

تمام روز دست و پاهام یخ زده بود.

حالا چرا این آهنگ انقدر با روح و روان من داره بازی میکنه برا خودمم سواله.